در زمانه ای امیدوارانه بر فردا قدم می گذارم که
امروز را با شکست پشت سر گذاشته ام و دیروز را نیز !
حال ای بخت بد من
بگو کی سایه ی سیاهت را

از سر شاخه ی خمیده ی زندگی من می بری ؟

می دانم و تو می دانی
که در واژه واژه های این زنده گی
مرگ تنها مترادف است
پس مرگ جزئی از زنده گی ست
و زنده گی سراسر مرگ است ...

پس این ها همه اسمش زندگی است

دلتنگی ها دل خموشی ها ثانیه ها دقیقه ها
حتی اگر تعدادشان به دو برابر آن رقمی که برایت نوشته ام برسد
ما زنده ایم چون بیداریم
ما زنده ایم چون می خوابیم
و رستگار و سعادتمندیم
زیرا هنوز بر گستره ویرانه های وجودمان پانشینی
برای گنجشک عشق باقی گذاشته ایم
خوشبختیم زیرا هنوز صبح هامان آذین ملکوتی بانگ خروس هاست
سرو ها مبلغین بی منت سر سبزی اند
و شقایق ها پیام آوران آیه های سرخ عطر و آتش
برگچه های پیاز ترانه های طراوتند
و فکر من
واقعا فکر کن که چه هولناک می شد اگر از میان آواها
بانگ خروس رابر می داشتند
و همین طور ریگ ها
و ماه
و منظومه ها
ما نیز باید دوست بداریم ... آری باید
زیرا دوست داشتن خال با روح ماست

بارانی
با همهی بیسر و سامانیام
باز به دنبال پريشانیام

طاقت فرسودگیام هيچ نيست
در پی ويران شدنی آنیام

دلخوش گرمای کسی نيستم
آمدهام تا تو بسوزانیام

آمدهام با عطش سالها
تا تو کمی عشق بنوشانی ام

ماهی برگشته ز دريا شدم
تا که بگيری و بميرانی ام

خوبترين حادثه میدانمت
خوبترين حادثه میدانیام؟

حرف بزن! ابر مرا باز کن
دير زمانی است که بارانیام

حرف بزن، حرف بزن، سالهاست
تشنهی يک صحبت طولانیام

ها به کجا میکشیام خوب من
ها نکشانی به پشيمانیام

اين بار اگر برگردم

خود را به خنكاي هزار چشمه

خواهم سپرد.

چشمه‌ها

مادران من‌اند.

من محبت مادران خود را

جرعه جرعه خواهم زيست، ‌

من روشنايي چشمه‌ها را

جرعه جرعه خواهم نوشيد.

براي هر گنگ خواب ديده‌اي

زباني از شعله خواهم آورد

و راز آسمان را

به پرنده ياد خواهم داد

به معشوق خويش پس از مرگ

آشنا به سپيده شناور باد بامدادان فرحي داشتم به سايه‌ي بيد تاريک‌ترين خاطره مي‌لرزد اي ببر زيبا هيچ مي‌شناسي اين استخوان پوسيده را که ديوانه‌ي تو بود؟ زندگي باخته، رعدآسا اين صداي من است که مي‌آيد

و عشق را زیر ...

فایده نداره

چه کسی بارور کرد جنگل جان مرا آتش عشق تو خاکستر کرد

و خاکسترش را هم باد برد

خودت هم باورت نیمیشه

کم آوردم بد رقم

۱ساله  هیچ کلمه ای سراغم را نگرفته

زمانی که گفتی دوست دارم

می دانستم

می دانستم..

ادبیات را به گند می کشی

رگه های دوست داشتنت آبروی ریخته ام را ریخته تر کرد

وای باران شیشه پنجره را باران شست

ولی دل من ایزو بامه...

این‌جا برمن است و حالا صداها در سرم گرد می‌آیند و
در آن صدا يگانه می‌شوند: که همیشه

نیمیتونم

نگم دوست دارم

کاش عشق را زبان سخن بود

نیست..........

شعر، حضوری بی‌بازگشت است
و فراموشی را بدان راه نيست،

عشق هم دچار روزمرگی خواهد شد
کاش عشق را لايق باشند ، آنان که تظاهر می کنند عاشقند ! آنان که کودکانه اشک می ريزند و از بارها و بارها زمزه ی « دوستت دارم » هيچ ابايی ندارند
! نه ...زندگی بازيچه ی خنده های شيطانی و دل دادن های کودکانه نيست ! فرياد نابودی وجود انسان يا صدای شکستن غرور ، چه لذتی برای شنيدن دارد ؟؟؟
چرا باور نمی کنيد ، عشق در تمام ثانيه ها جاری است .نگاه کن ... اين زندگی با تمام زيبايش از تو لبريز است و خواهان بودنت . دنيا بزرگ تر از آن است که به تو اجازه ی ناميدی دهد . بزرگ تر از وسعت چشمان تو ... با معنی کلام و نگاهت بازی نکن . بگذار عشق معنی اسطوره ای خود را حفظ کند ! می ترسم از فردا ... خدايا ! چه بر سر اين جماعت خواهد آمد ؟ چه بر سر اين اشرف مخلوقات خواهد آمد ؟؟؟ فراموش کردند ارزش انسان بودن را ... فراموش کردند « فتبارک الله احسن الخالقين » را ! می دانم ! عشق هم دچار روزمرگی خواهد شد .

«شعر،
از تو می‌پرسم که چرا
خيابان‌ها نامی‌دارند که نمي‌توانم تلفظ كنم؟
آيا فرهنگ لغاتمان، ما را اختراع می‌کنند؟
لهجه‌هايمان از ما نفرت پیدا می‌کنند؟
بايد مکث کنيم و بکوشيم نام‌مان را بگوييم بی‌آنکه غريبی کنيم
شاعرانمان را ستايش کنيم بی‌آنکه نگران شويم
درويش را،
هر آرزويی  را که در اين نام پيدا می‌شود...
شعر تبعيد است.
یک مهمانی برساخته از سنگ‌ها
خطی نازک ميان صدای ما و گلوی آسمان
شعر،
خاطرات ماست لبريز دفترچه‌ا‌ی رنگ و رو رفته، 
یک نقاشی محو، 
ديوارهايی در حال فروريختن.
بايد فريادهايش را بشناسيم، تا اين‌جا را دريابيم،
برای فريادهايش بايد شعرهايش را،
و  برای شعرهايش
آيا ،
بايد اندوه را شناخت؟ »

هر روز می‌آيد و سر جایش در جهان می‌نشيند.
«کار سخت» می‌گويد «زندگی‌کردن شعره».
«نوشتن هميشه بعدا ً می‌آد».
کلمات، از دهان‌اش آسان جاری‌می‌شوند،
انگار یک ليوان آب سفارش می‌دهد.
آن‌گاه،
برای‌ آن‌که در خانه با خود بيش‌تر بماند، می‌رود و روی صندلی پيرش می‌نشيند.
می‌آيد
چهره به چهره‌ی درختان، درياها و آسمان‌ها.
در دستهایش ميخکی می‌گرداند و به بينی‌اش نزديک می‌کند.
‌ گوش می‌‌کند به صداها. به آن‌که می‌گويد «شب‌خوش»
که از خيابان می‌گذرد. به کوچ پُرسر وصدای صبحگاهی.
خاموشی علف . کاهش روز.
صداها. صداها. صداها.
هر روز  گوش می‌‌سپارد به اين آواها
آن‌گاه جای خود را در جهان  باز پس‌می‌گيرد

تو همه ساز های

                          ومن

                               فقط

 بلدم نت تنهای را بزنم

                                                              هژیر...

اسم مرا از تمام شعر هایت پاک کن 

امروز همه شعرهایم را آتش میزنم

دیروز مادر شعرهایم مرده است .

                                                                         هژیر...

شب شعری به راه خواهم انداخت از شبنم  های باران

 با دخترانار درد دل میکنم

آرام  چند قطره ای عشق به خاکش می ریزم

زمزمه(بودم همه شب دیده به ره تا به سحر گاه ناگه چو پری خنده زنان آمدی از را )

کوچه های شب را با خودش تا روشنای تی میکنم

سیگاری روشن میکنم با هر پکش غصه ته میشیند

 سیگار ته میکشد من می مانم و.....

حسین پناهی

من زندگی را دوست دارم ولی از زندگی دو باره می ترسم

 من دین را دوست دارم ولی از کشیش ها می ترسم

قانون را دوست دارم ولی از پاسبان ها می ترسم

عشق را دوست دارم ولی از زن ها می ترسم

کودکان را دوست دارم ولی از آئینه می ترسم

سلام را دوست دارم ولی از زبانم می ترسم

من میترسم پس هستم

اینچنین میگزد روز و روزگار من

من روز را دوست دارم ولی از روزگار می ترسم

«هجرانی»

سینِ هفتم

                  سیبِ سرخی‌ست،

حسرتا

          که مرا

                    نصیب

                             از این سُفره‌ی سُنّت

                                                         سروری نیست.

شرابی مردافکن در جامِ هواست،

شگفتا

           که مرا

                     بدین مستی

                                        شوری نیست.

سبوی سزه‌پوش

                        در قابِ پنجره –

آه

چنان دورم

که گویی جز نقشِ بی‌جانی نیست.

و کلامی مهربانی

                         در نخستین دیدارِ بامدادی –

فغان

که در پسِ پاسخ و لب‌خند

                                    دلِ خندانی نیست.

بهاری دیگر آمده است

                               آری

امّا برای آن زمستان‌ها که گذشت

                                               نامی نیست.

                                               نامی نیست.            

                                     از مجموعه شعرِ «ترانه‌های کوچکِ غربت» سروده‌ی «احمد شاملو».

عمران صلاحی؟

ادامه ي مطلب ...

فريدون مشيري در سي ام شهريور ۱۳۰۵ در تهران به دنيا آمد

ادامه ي مطلب ...

 زندگي با عشق چه زيباست: لئو بوسكاليا

ادامه ي مطلب ...

             فرهاد پیربال و حاشیه های نوشتن                                  لامارتی

ادامه ي مطلب ...

                                 نورهای آبی مارکی دو ساد "

تمام شد.

من عکس برهنه­ی تو را ندیدم

در توالت­های بین راه

در این نورهای آبی

من   مارکی دو ساد   را گم کرده­ام

این­جا

 در چشم­های من

وقتی چه­گوارا تمام پوستر­هایش را خمیازه می­کشد

هیچ عکسی به دیوار نخواهد ماند

و هیچ نور آبی در رگ­های من

اشتباهاً

نمی­شنود:

حالا تو از رگ گردن به من نزدیک­تری

چون داستان تمام شده است

و مانده روی پوست دست من تا

به اندازه­ی یک داستان دیگر   مارکی دو ساد   شوم.

برای بی­چه­گوارایی چشم­های تو

برای بی­چشمی تو

از روی دست راستم شروع می­شود تا پای چپ­ام

با قلم­هایی که رعشه دارند

در تردیدِ آبیِ سطرهای آشکار پوستم

بریل نوشتن در این نور­های آبی کمی سخت می­شود برایم

سوزش هر نقطه،

در عکس برهنه­ات است

که چکه­چکه چگه­گوارای چشم­هایم را به خواب­های آبی می­برد.

بیچاره مارکی

روی گردن­ام تمام می­شویم

درست جایی که چه­گوار سیگارش را خاموش می­کند و

این داستان را فراموش کن

و مارکی را برای همیشه در آتلیه­های بین راه

که حتی عکس برهنه­ی تو را ندیده است.

عماد مرتضوی

پی­نوشت­ها:

- مارکی دو ساد(Marquis de Sade) متولد ۲ ژوئن 1740. نویسنده اروتیک­نویس فرانسوی.

- در توالت­های عمومی برای این که معتادان قادر به پیدا کردن رگ خود برای تزریق نباشند،از نور آبی استفاده می­شود.